|
Ze was een begrip in de late jaren tachtig en vroege jaren negentig: Elisabeth de Lestrieux. Met name haar boek "Eénjarigen zo gezaaid" vond ik helemaal geweldig! Vandaag ontdekte ik bij toeval dat ze vorige maand is overleden.
Gelukkig heb ik ze nog, die boeken die ik zo'n twintig jaar geleden heb aangeschaft. Naast het boek over éénjarigen heb ik ook "Het kleine paradijs" (waarin echter behoorlijk forse tuinen worden besproken) en "Kleur in de tuin". Ze was enorm populair in die tijd! Strakwit Jan de Bouvrie-interieur en techno-achtige stromingen waren uit de mode, men wilde weer romantiek in het leven, terug naar de natuur. De schilderachtige omschrijvingen en werkelijk prachtige foto's in haar boeken sloten daar perfect op aan!
Ook al hadden maar weinig mensen genoeg ruimte om een flinke boom in hun tuin te hebben waarin ze een meterslange rambler-klimroos konden jagen, of tijd om de buxus bij te knippen van de kruidenvakken, De Lestrieux wist het heel aanstekelijk te brengen.
Ik kreeg dan ook jeukende vingers toen ik haar boek over kleurige éénjarigen las, maar helaas kwamen er maar weinig zaadjes op, ondanks haar tips. Maar dankzij haar boeken leerde ik wel, dat er ook goudsbloemen zijn in pasteltinten, of met gekke uitgroeiseltjes zoals de "Hen & Chicken" (die ik vorig jaar stomtoevallig op mijn balkon aantrof). Of klaprozen die niet rood zijn, maar grijzig roze met en zonder vlekjes (Parelmoer of Mother Of Pearl).
Mijn tuinieren kwam door omstandigheden lange tijd niet echt van de grond, ondanks goedbedoelde pogingen en de inspiratie van Elisabeth de Lestrieux, maar sinds ik een volkstuintje probeer om te bouwen tot rusttuin (nee, geen rotstuin), lijkt het zowaar een beetje te gaan lukken. Dat ik er bijvoorbeeld een paar Engelse rozen in heb geplant en veel aandacht besteed aan geur, heb ik vooral aan Elisabeth de Lestrieux te danken.
Afgelopen weekend was ik weer in de tuin om paardenbloemen te bestrijden, en tot mijn grote vreugde zag ik dat diverse pasgeplante klimmers (kamperfoelie, rozen en een geelbloemige clematig) zeer goed waren aangeslagen. Al paardenbloembestrijdend dacht ik opeens terug aan die boeken van De Lestrieux. Gelukkig had ik ze nog in mijn bezit! Nieuwsgierig slingerde ik google aan om te zien of ze nog steeds actief schreef over tuinen, kleuren en geuren.
En toen ontdekte ik, dat ze op 9 maart jongstleden was overleden op 75-jarige leeftijd...
Haar leven staat prachtig beschreven in een In Memoriam in Trouw. Er stonden feiten in die ik niet van haar wist. Over haar pech in de liefde, en het faillisement dat ze ooit heeft gehad nadat een partner was vertrokken. En dat ze halverwege de jaren negentig naar Portugal verhuisde. Maar ook feiten die mij niet verrasten, zoals haar liefde voor dieren. En haar eigenzinnigheid. Dat spatte namelijk van haar boeken af! Volgens Trouw kon ze een boek over rozen en vlinders niet meer voltooien. Jammer...
Deze vrouw verdient eigenlijk wel een herdenkplekje in mijn tuin. Misschien in de vorm van de zwarte stokroos, die zij min of meer heeft geïntroduceerd. Of een daglelie, waarvan de bloem volgens haar verrukkelijk smaakte met goed stijfgeklopte slagroom en fijngesnipperde stemgember...!
Foto: een rank van één van "mijn" Engelse rozen die ik dankzij Elisabeth de Lestrieux heb leren kennen.
 |
|
|
<< Terug |
Reactie Toevoegen |
