Ik ben een weekje weg geweest en ben vannacht teruggekomen. Moe, maar voldaan.
Vanmorgen las ik mijn mail en ik werd niet blij...

Eerst een bericht van een mailvriendin uit een mailgroep die al tien jaar bestaat. Haar man was ziek en heeft te horen gekregen dat hij kanker heeft. Onderzoeken zijn, terwijl ik dit schrijf, volop bezig, naar het ziet er niet goed uit.
 Vervolgens lees ik de mail van een andere vriendin; zij moet volgende week afscheid nemen van een goede vriend, die ook kanker heeft. Hij heeft besloten dat hij liever waardig en niet afgetakeld naar de eeuwigheid wil gaan.
 Daarna ga ik naar de blog van Aad Meijer. Die was ik een paar jaar uit het oog verloren, maar recentelijk vond ik zijn blog weer terug. Helaas was het geen vrolijk weerzien. Zijn vrouw heeft kanker en ook haar situatie is niet positief.
 Hij kreeg een telefoontje van haar voormalige werkgever (groot bedrijf) waar ik niet goed van werd. En toch komen dit soort dingen zo vaak voor... Fouten kunnen gebeuren, en fouten kunnen enorm kwetsend zijn. Maar toch... Het lijkt eerder regel dan uitzondering. Een mens lijkt niet meer dan een nummer...

Eén van de ergste blunders waarover ik gehoord heb, gebeurde een aantal jaar geleden. Een vriendin, die eerder haar gezin bij een ongeval had verloren, werd boos opgeroepen door de gemeente: ze was helemaal niet alleenstaand want in hun gegevens stond... Met veel machtsvertoon werd haar te kennen gegeven dat ze fraudeerde en de juffrouw aan de balie behandelde haar werkelijk schofterig. Mijn vriendin is letterlijk ingestort (vind je het gek...) en gelukkig zijn er daarna juiste maatregelen getroffen, maar het kwaad was inmiddels wel geschied.

Ik heb ooit een weduwnaar horen zeggen: deze maatschappij is doorgedraaid. Dit zei hij naar aanleiding van dit soort gebeurtenissen tijdens en na het overlijden van zijn vrouw. Verzekeringsmaatschappijen en ambtenaren die maar niet kunnen of willen snappen dat iemand dood is. Kamertjes en appartementjes in zorginstellingen die moeten worden leeggemaakt terwijl oma nog boven de grond staat (ja, ik begrijp het wel, wachtlijsten, urgentie, maar toch...).
 Maar ook op ander gebied is het doorgeslagen. Kinderen die bij hun ouders worden weggehaald terwijl er andere mogelijkheden waren. Mensen die buiten hun schuld (ja, echt, dat bestaat, niet iedereen met schulden heeft een plasmatelevisie) in financiële problemen komen en nergens hulp kunnen krijgen omdat ze nog niet diep genoeg in de schulden zitten. Het gevecht dat ouders van kinderen met een stoornis zoals Asperger moeten aangaan voor ze gehoord worden.

Ik wens Aad, mijn vriendinnen en hun man/vriend, en alle anderen die zoveel verdriet en stress hebben en dan ook nog eens aan de slag moeten met dit soort gedoe heel veel kracht toe om dit te kunnen doorstaan.


(Detail van Massacre de Chios van Delacroix)